Lato, wiecz\u00f3r, cmentarz. By\u0142 zawsze obok naszego domu i ogrodu. Za nim, w oddali, pag\u00f3rki, ci\u0105gn\u0105ce si\u0119 d\u0142ugimi falami, po horyzont. Trzydzie\u015bci lat temu widok pag\u00f3rk\u00f3w nieco przes\u0142oni\u0142y niedu\u017ce bloki i kot\u0142ownia z wysokim kominem. Potem dobudowano gara\u017ce w polach. Zosta\u0142y dwie przerwy, dwa „okna”, przez kt\u00f3re wida\u0107 dalekie pag\u00f3rki. Jedno wychodzi na po\u0142udniowy zach\u00f3d, drugie na p\u00f3\u0142noc, mi\u0119dzy wysokimi drzewami o cienkich pniach i roz\u0142o\u017cystych koronach. A groby, te w nowej cz\u0119\u015bci cmentarza, l\u015bni\u0105 polerowan\u0105 czerni\u0105.<\/p>\n
Latem, wieczorem, jak dzi\u015b, pomara\u0144cz koloruje obraz pag\u00f3rk\u00f3w. Maluje te\u017c chmury od strony zachodniej, na pomara\u0144czowo. Lekko pomara\u0144czowe zdaje si\u0119 nawet niebo, cho\u0107 dziecko powiedzia\u0142oby, \u017ce jest niebieskie. Bezruch. Mi\u0119dzy p\u0142aszczyznami granitu, w oddali, przesuwaj\u0105 si\u0119 postacie. Kobieta, starsza kobieta, m\u0142odsza kobieta z m\u0119\u017cczyzn\u0105. Cmentarz dzieli dwie cz\u0119\u015bci miasteczka i ludzie czasem skracaj\u0105 drog\u0119 id\u0105c od przystanku autobusowego w stron\u0119 blok\u00f3w.<\/p>\n
Skr\u0119ci\u0142em w prostopad\u0142\u0105 alejk\u0119, gdy zza za\u0142omu muru cmentarnego wyszed\u0142 wprost na mnie m\u0119\u017cczyzna w \u015brednim wieku. Wpierw wyda\u0142 mi si\u0119 m\u0142odszy, ale kiedy szed\u0142 tak w moj\u0105 stron\u0119 (ale wcale nie do mnie), im bli\u017cej by\u0142, tym starszy si\u0119 okazywa\u0142, nie trac\u0105c jednocze\u015bnie tego pierwszego, m\u0142odzie\u0144czego wra\u017cenia. Dogoni\u0142 mnie i wtedy us\u0142ysza\u0142em, \u017ce co\u015b m\u00f3wi. My\u015bla\u0142em, \u017ce do mnie i przyspieszy\u0142em kroku, \u017ceby nie straci\u0107 s\u0142\u00f3w.<\/p>\n
– By\u0142em dzi\u015b pierwszy dzie\u0144 w pracy, po urlopie. Uk\u0142ada\u0142em sprawy, przypomina\u0142em sobie, co zostawi\u0142em trzy tygodnie temu. Tylko dzi\u015b rozwi\u0105za\u0142em problemy, z kt\u00f3rymi zmaga\u0142em si\u0119 ca\u0142e tygodnie. Odpowied\u017a przysz\u0142a sama, nie wiadomo sk\u0105d. <\/em><\/p>\n „To chyba jednak nie do mnie” – pomy\u015bla\u0142em, ale facet zdawa\u0142 si\u0119 nie zwraca\u0107 na mnie uwagi. Nie przeszkadza\u0142o mu, \u017ce szed\u0142em obok niego.<\/p>\n – Jak zatrzyma\u0107 ten stan? Jak nie zamkn\u0105\u0107 si\u0119 w tunelu? Jak si\u0119 nie st\u0142amsi\u0107, nie zacz\u0105\u0107 dusi\u0107, d\u0142awi\u0107, jak siebie nie mia\u017cd\u017cy\u0107? Jak si\u0119 broni\u0107, jak dystansowa\u0107, czy omija\u0107, unika\u0107, czy pracowa\u0107 mimochodem, czy udawa\u0107, czy t\u0142umaczy\u0107, nic nie m\u00f3wi\u0107, by\u0107 prostacki, wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cy? <\/em> Tu popatrzy\u0142 na mnie nagle, a w\u0142a\u015bnie patrzy\u0142em na niego i nie mia\u0142em szansy si\u0119 wycofa\u0107, uda\u0107, \u017ce wcale go nie s\u0142ucham i tylko przez przypadek tak id\u0119 obok. Nie znieruchomia\u0142, nie zatrzyma\u0142 si\u0119, desperacko pr\u00f3bowa\u0142em odczyta\u0107, z jakim na mnie patrzy zamiarem. Popatrzy\u0142em mu w twarz, czo\u0142o, usta, na ko\u0144cu w oczy, zaniepokojony, co w nich zobacz\u0119. Ale ust nie zacisn\u0105\u0142, czo\u0142a nie zmarszczy\u0142. Patrzy\u0142 na mnie spokojnie i z wyczekiwaniem, jak na przyjaciela, czekaj\u0105c odpowiedzi, dobrej rady. Co mia\u0142em powiedzie\u0107? Podci\u0105gn\u0105\u0142em ramiona do g\u00f3ry, podnios\u0142em, otworzy\u0142em d\u0142onie i zatrzyma\u0142em si\u0119 w tym ge\u015bcie, bo zrozumia\u0142em, \u017ce naprawd\u0119 nie wiem. I cho\u0107 ten wzrok sprawi\u0142, \u017ce chcia\u0142em mu pom\u00f3c, to przecie\u017c nie mog\u0142em udawa\u0107, \u017ce wiem. Zaufa\u0142 mi, a ja, zobowi\u0105zany, szczerze i uczciwie nie mog\u0142em go zby\u0107 byle odpowiedzi\u0105.<\/p>\n Zrobili\u015bmy kilka krok\u00f3w, po kt\u00f3rych on zn\u00f3w popatrzy\u0142 w asfalt, kilka metr\u00f3w przed siebie, i tak poszed\u0142. Ja stan\u0105\u0142em. Szed\u0142 w t\u0119 przerw\u0119 po\u0142udniowo–zachodni\u0105, przez co jego sylwetka rytmicznie oddala\u0142a si\u0119 na tle coraz bardziej pomara\u0144czowych i coraz ciemniejszych pag\u00f3rk\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
<\/em><\/p>\nZ cyklu Zapisy …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27,909],"tags":[413,327,38,884,655,551],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7238"}],"collection":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7238"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7238\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8916,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7238\/revisions\/8916"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7238"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7238"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7238"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}