{"id":7282,"date":"2016-02-22T23:34:36","date_gmt":"2016-02-22T22:34:36","guid":{"rendered":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php\/2016\/02\/22\/tyle-sekund-tak-szybko\/"},"modified":"2016-02-22T23:34:36","modified_gmt":"2016-02-22T22:34:36","slug":"tyle-sekund-tak-szybko","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/?p=7282","title":{"rendered":"Tyle sekund, tak szybko"},"content":{"rendered":"<p>We Wroc\u0142awiu &#8211; sukces teatralny, kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 przejdzie do historii polskiego teatru &#8211; &#8222;Dziady&#8221; Adama Mickiewicza w pe\u0142nym tek\u015bcie, bez skr\u00f3t\u00f3w, wszystkie cz\u0119\u015bci w jednym spektaklu. Czterna\u015bcie godzin. Gigantyczna, tytaniczna praca.<\/p>\n<p>To fascynuj\u0105ce.<\/p>\n<p><img fetchpriority=\"high\" decoding=\"async\" src=\"wp-content\/uploads\/2019\/03\/BezwodnyStaw2_F1A5666fotPiotrKubic.jpg\" alt=\"Ksi\u0105\u017c Wielki, staw ze spuszczon\u0105 wod\u0105, fot. Piotr Kubic\" width=\"500\" height=\"333\" \/><\/p>\n<p>K\u0142ad\u0119 si\u0119 wieczorem do \u0142\u00f3\u017cka. Nade mn\u0105 puste \u015bciany. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce w malutkiej, w\u0105skiej sypialni \u0142\u00f3\u017cko zajmuje ca\u0142\u0105 szeroko\u015b\u0107; do okna-balkonu idzie si\u0119 przez \u0142\u00f3\u017cko. Nie ma \u017cyrandola, na suficie majacz\u0105 cyfry zegara wy\u015bwietlone projektorkiem. Okno balkonowe zas\u0142oni\u0119te zas\u0142onami o pionowych liniach, w kolorze prawie takim samym, jak te cyferki.<\/p>\n<p>Dwie kropki migaj\u0105 mi\u0119dzy &#8222;23&#8221; a &#8221;03&#8221;. Jak\u017ce one szybko migaj\u0105! To sekundy&#8230;? Niemo\u017cliwe! Zerkam na zegarek na r\u0119ce, \u017ceby sprawdzi\u0107. Rzeczywi\u015bcie. Sekundy mojego \u017cycia p\u0119dz\u0105 w zatrwa\u017caj\u0105cym tempie. Tyle sekund! Tyle tre\u015bci, tyle przestrzeni mi\u0119dzy nimi umyka niczym pstrykni\u0119cie palcami. W martwocie i ciszy.<\/p>\n<p>Gdy z przeciwleg\u0142ej ulicy wyje\u017cd\u017ca samoch\u00f3d (rzadko o tej porze), jego \u015bwiat\u0142a prze\u015bwietlaj\u0105 zas\u0142ony, pr\u0105\u017cki omiataj\u0105 \u015bciany i nikn\u0105. Zn\u00f3w bezruch.<\/p>\n<p>Ilekro\u0107 po premierze wracam do domu, mam wra\u017cenie, \u017ce ta pustka i ta cisza s\u0105 moim celem, wytchnieniem, prawdziwszym sensem. \u017be tamto, co pozosta\u0142o na scenie, \u0142\u0105cznie z owacjami i najpierw triumfalnym, a potem zm\u0119czonym bankietem, to tylko tymczasowa zabawa, zaj\u0119cie czasu i uwagi niezb\u0119dne duszy w\u0142a\u015bnie po to, by w ko\u0144cu zanurzy\u0107 si\u0119 w bezruchu i ciszy.<\/p>\n<p>Do ciszy zaczynam dochodzi\u0107 ju\u017c w samochodzie. Najpierw w\u0142\u0105czam g\u0142o\u015bn\u0105 muzyk\u0119, bardzo inn\u0105 od tej, kt\u00f3ra kr\u0119ci mi si\u0119 w g\u0142owie po spektaklu. Zabijam, ot\u0119piam te rytmy wypracowane na scenie. Szukam od nich uwolnienia, lecz na pocz\u0105tku cisza jest zbyt subtelna, zbyt daleka, by do niej z miejsca przyst\u0105pi\u0107.<\/p>\n<p>W ciszy jest niesko\u0144czono\u015b\u0107, wobec ciszy trzeba si\u0119 sk\u0142oni\u0107, zwolni\u0107 i zatrzyma\u0107, jak ona. Ostateczna tajemnica naszego bytu. Pyta mnie, czy naprawd\u0119 potrzebuj\u0119 tego wszystkiego, czego pr\u00f3buj\u0119 dokona\u0107, co osi\u0105gn\u0105\u0107, po sobie zostawi\u0107&#8230;? Te wszystkie rozwa\u017cania, dywagacje na temat konstrukcji spo\u0142ecze\u0144stwa, roli teatru czy czegokolwiek innego, funkcji spu\u015bcizny narodowej i innej, \u015bwiadomo\u015bci donios\u0142o\u015bci misji tej lub owej. Jak\u017ce to wydaje si\u0119 tymczasowe, a przez to marne. Teatr jest tylko przyk\u0142adem, chodzi o \u017cycie i wszystko, czego si\u0119 w nim podejmujemy.<\/p>\n<p>Kropki zegara migaj\u0105 teraz wolniej, jak mi si\u0119 zdaje. To lepiej. To znaczy, \u017ce jestem bli\u017cej ciszy, bezruchu, tajemnicy niesko\u0144czono\u015bci. Z ni\u0105, przy niej, mog\u0119 wreszcie usn\u0105\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>We Wroc\u0142awiu &#8211; &#8230;<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[871,112,880,747],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7282"}],"collection":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7282"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7282\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7282"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7282"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7282"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}