Krakowskie ulice. O godzinie 22:17 tak ciep\u0142e, \u017ce nawet zmarzluchy, takie jak ten pan na rowerze, mog\u0105 dzi\u015b czu\u0107 si\u0119 dobrze w koszulkach z kr\u00f3tkimi r\u0119kawami i kr\u00f3tkich spodniach. Sk\u0105d wiem, \u017ce ten pan to zmarzluch? Znam go nie\u017ale. Wiem na na przyk\u0142ad, sk\u0105d w\u0142a\u015bnie wyjecha\u0142 i dok\u0105d zmierza. Z du\u017cym prawdopodobie\u0144stwem mog\u0119 nawet okre\u015bli\u0107, co b\u0119dzie robi\u0142 p\u00f3\u017aniej, kiedy odstawi rower i wejdzie do swojego pokoju.<\/p>\n
Domy\u015blam si\u0119 te\u017c, o czym teraz my\u015bli. Ot\u00f3\u017c wyobra\u017ca sobie, jak te same krakowskie ulice odczuwa si\u0119 o godzinie 22:17 ale 11 stycznia. Czy w styczniu je\u017adzi on na rowerze? Tak, zdarza mu si\u0119. Zdarza\u0142o mu si\u0119 je\u017adzi\u0107 o godzinie 22:17 w styczniu. Teraz czuje, jak dwudziestostopniowe powietrze owiewa go, ale on, dla kontrastu, przywo\u0142uje z pami\u0119ci dwunastostopniowy mr\u00f3z i siebie na rowerze, w nim. Dlaczego to robi? Zdaje si\u0119, \u017ce nale\u017cy do gatunku przekornych. Bardzo mo\u017cliwe, a nawet jest pewne, \u017ce w\u0142a\u015bnie w styczniu, sun\u0105c po za\u015bnie\u017conym bruku i opanowuj\u0105c u\u015blizgi opon, my\u015bla\u0142 o lecie i o sobie, jak w kr\u00f3tkich spodenkach przemierza nocn\u0105 atmosfer\u0119 Krakowa.<\/p>\n
Zostawmy go ju\u017c, niech spokojnie odjedzie. Przecie\u017c i tak wiemy, co zrobi za chwil\u0119, ale nie b\u0119dziemy tego opisywa\u0107. Bo on, zsiad\u0142szy z roweru i wszed\u0142szy do swojego pokoju, m\u00f3g\u0142by zasi\u0105\u015b\u0107 do komputera, znale\u017a\u0107 tego bloga i przeczyta\u0107. A wtedy, najprawdopodobniej, zrobi\u0142by na przek\u00f3r. Nawet je\u015bli mia\u0142o by mu to nie wyj\u015b\u0107 na zdrowie.<\/p>\n