![\"\"](\"wp-content\/uploads\/2019\/03\/OjczeN1_014.jpg\")
<\/p>\nNie mog\u0119 usn\u0105\u0107. A to dlatego, \u017ce dzisiaj uczestniczy\u0142em w dw\u00f3ch pr\u00f3bach w fabryce, w kt\u00f3rej pracuj\u0119. Je\u015bli si\u0119 nie myl\u0119, to dopiero dzi\u015b spektakl zosta\u0142 z\u0142o\u017cony w ca\u0142o\u015bci, bez przerw. To, co tu napisz\u0119, jest subiektywne, a z pewno\u015bci\u0105 jestem pod wp\u0142ywem chwili. Ale czy teatr jest od tego, by wyzwala\u0107 obiektywizm?<\/p>\n
Okre\u015blenia, kt\u00f3re mi si\u0119 nasuwaj\u0105, to same pozytywy. Na scenie pop\u0142yn\u0119\u0142y strumienie emocji bez \u017cadnej skuchy – udawania, symulowania. To, co si\u0119 tam dzia\u0142o, to \u015bwietne wzajemne zrozumienie i wyczucie scenicznej za\u0142ogi w s\u0142u\u017cbie tematu.<\/p>\n
Fantastyczny pomys\u0142, by aktorzy grali na instrumentach, nie zosta\u0142 pogrzebany w praktyce. Odnaleziono form\u0119, w kt\u00f3rej bardzo dobrze sprawdzaj\u0105 si\u0119 instrumentali\u015bci, kt\u00f3rzy przecie\u017c nie s\u0105 muzykami. To, \u017ce nie graj\u0105 idealnie, \u015bwietnie pasuje do formy przedstawienia, nic mnie w tym nie uwiera, nie razi. Muzyka \u017cyje wraz ze spektaklem, towarzyszy akcji, a instrumenty, niekt\u00f3re do\u015b\u0107 du\u017ce (jak kontrabas czy wiolonczela), nie przeszkadzaj\u0105 na scenie, przeciwnie, zosta\u0142y zr\u0119cznie wplecione w obrazek.<\/p>\n
<\/p>\n
Niesamowicie wzruszaj\u0105cy jest moment, gdy syn graj\u0105c na kontrabasie (Adam Szarek) dialoguje poprzez d\u017awi\u0119ki z martwym ju\u017c ojcem, le\u017c\u0105cym na \u0142\u00f3\u017cku i snuj\u0105cym d\u017awi\u0119ki na wiolonczeli (Marcel Wiercichowski). Inna scena – bezsenno\u015b\u0107 dziecka i nocny strach, kt\u00f3rego rol\u0119 bierze na siebie Wojtek Leonowicz. Pojawia si\u0119 on w mroku, ponad scenografi\u0105, nad \u0142\u00f3\u017ceczkiem, graj\u0105c na tr\u0105bce z t\u0142umikiem. Takich posmak\u00f3w jest wi\u0119cej, bo ca\u0142y spektakl oparty jest na starannie konstruowanych nastrojach, o \u015bci\u015ble okre\u015blonym zakresie i r\u00f3wnowadze.<\/p>\n
![\"Wojciech](\"wp-content\/uploads\/2019\/03\/OjczeN1_257.jpg\")
<\/p>\n
Zawsze czuj\u0119 rado\u015b\u0107, kiedy w nowych postaciach, w stworzonych od zera rolach, zobacz\u0119 znanych mi ludzi, tym razem – Adama Szarka, Marcela Wiercichowskiego. Wojtek Leonowicz, w drugoplanowej roli gra dok\u0142adnie tyle, ile trzeba; wystarczy rzuci\u0107 okiem, by dostrzec t\u0119 dystynkcj\u0119 i oszcz\u0119dno\u015b\u0107. Anna Rokita, jedyna kobieta, ma w roli matki i gospodyni domowej du\u017co do zrobienia, a przy tym jeszcze \u015bwietnie \u015bpiewa.\u00a0<\/p>\n
Dowiedzia\u0142em si\u0119 te\u017c, \u017ce Przemys\u0142aw Branny ca\u0142kiem dobrze radzi sobie na akordeonie i jazzuje na fortepianie, Patryk Ko\u015bnicki sprawnie u\u017cywa perkusji, maj\u0105c za partnera, w sekcji rytmicznej, Tomasza Lipi\u0144skiego na banjo. Ci dwaj ostatni pokazuj\u0105 zreszt\u0105 aktorski pazur w dramatycznej, rodzinnej scenie dzielenia arbuza. <\/p>\n
Co bardzo cieszy – nie dostrzeg\u0142em \u017cadnych \u015blad\u00f3w farsy. Spektakl ma sporo moment\u00f3w humorystycznych, wzbudzaj\u0105cych u\u015bmiech, ale zosta\u0142y one zrealizowane bez \u015brodk\u00f3w, po jakie automatycznie si\u0119ga aktor, kt\u00f3ry na co dzie\u0144 gra w farsie. I to te\u017c jest fantastyczne.\u00a0 <\/p>\n
Spektakl, przez poetyk\u0119, skojarzenia, nastroje, trafia do moich wspomnie\u0144, wra\u017ce\u0144 i obserwacji zwi\u0105zanych z \u017cyciem rodzinnym, stosunkiem cz\u0142owieka do cz\u0142owieka oraz tematem przemijania i \u015bmierci. C\u00f3\u017c, zdarza si\u0119, \u017ce kto\u015b uderzy w strun\u0119, kt\u00f3ra u mnie rezonuje. Wydaje si\u0119, \u017ce tym razem zrobi\u0142a to re\u017cyserka.<\/p>\n
Nie mog\u0119 usn\u0105\u0107. A to …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[909,24],"tags":[607,413,38,70],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7500"}],"collection":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7500"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7500\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8975,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7500\/revisions\/8975"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7500"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7500"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7500"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}