By\u0142o ju\u017c ciemno, kiedy zbierali rozrzucone w trawie zabawki. W altanie, na trzech sto\u0142ach, z kt\u00f3rych ka\u017cdy inny, zosta\u0142y brudne talerze, fili\u017canki, jednorazowe kubki. W altanie ci\u0105gle nie ma elektryczno\u015bci, i \u017ceby jej nie by\u0142o jak najd\u0142u\u017cej, pomy\u015bla\u0142. Na przek\u00f3r.<\/p>\n
Pomi\u0119dzy koronami drzew, na p\u00f3\u0142nocnym zachodzie, daleko, jeszcze pali\u0142o si\u0119 niebo, mocnym pomara\u0144czem. Ale ju\u017c tylko w jednym miejscu, gasn\u0105c nagle na linii horyzontu. Za kilka dni nadejdzie ten najd\u0142u\u017cszy dzie\u0144 i s\u0142o\u0144ce zajdzie w najdalszym miejscu w kierunku p\u00f3\u0142nocy. Potem zn\u00f3w z ka\u017cdym wieczorem zacznie przesuwa\u0107 si\u0119 na zach\u00f3d, a\u017c w grudniu, najkr\u00f3tszego dnia, zajdzie na po\u0142udniowym zachodzie. Drzewa b\u0119d\u0105 wtedy nagie, homo sapiens otuli si\u0119 ciep\u0142\u0105 kurtk\u0105. Za sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy.<\/p>\n
C\u00f3\u017c to jest sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy. Po nich nadejdzie kolejnych sze\u015b\u0107 i mo\u017ce zn\u00f3w te urodziny. Nie wiadomo.<\/p>\n
Czy mo\u017cna polubi\u0107 to, \u017ce tak naprawd\u0119 niczego nie wiadomo?<\/p>\n
Chyba mo\u017cna. Tak mu si\u0119 teraz zdaje, wieczorem, a s\u0142o\u0144ce ju\u017c zasz\u0142o. Lecz mo\u017ce jutro przestanie si\u0119 wydawa\u0107…? A jednak ma nadziej\u0119, \u017ce uda mu si\u0119 polubi\u0107 i ten stan (\u017ce nie lubi, gdy nic nie jest pewne). M\u00f3wi\u0105c wi\u0119c uczciwie, jest w stanie si\u0119 cieszy\u0107 i z tego, \u017ce uda mu si\u0119 polubi\u0107 r\u00f3\u017cne stany, nawet kiedy mu si\u0119 nie uda, albo kiedy stany wcale nie wskazuj\u0105 na lubienie czegokolwiek. I wbrew pozorom, wcale nie chodzi o to, \u017ce jest mu wszystko jedno.<\/p>\n
Przed domem rosn\u0105 te same iglaki, co sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy temu. Delikatny, nocny, p\u00f3\u017anowiosenny wietrzyk przeciska si\u0119 mi\u0119dzy ig\u0142ami, a s\u0142ycha\u0107 go wewn\u0105trz poniewa\u017c okno jest uchylone. W grudniu d\u017awi\u0119k porywistego, zimnego wiatru przeci\u015bnie si\u0119 przez zamkni\u0119te wtedy okno. Wystarczy wi\u0119c zamkn\u0105\u0107 oczy, by pomy\u015ble\u0107, \u017ce w\u0142a\u015bnie jest grudzie\u0144. Operacja zaiste absurdalna, bo kto w czerwcu wyobra\u017ca sobie grudzie\u0144 i po co?<\/p>\n
Mo\u017ce wi\u0119c chodzi o osobowo\u015b\u0107, kt\u00f3ra zwykle jest my\u015blami nie tu, gdzie cia\u0142em. Na przek\u00f3r, pr\u00f3\u017cno liczy\u0107 na koniec t\u0119sknoty. Lecz i ten os\u0105d nie musi by\u0107 s\u0142uszny, mo\u017ce si\u0119 tak tylko wydawa\u0107, zw\u0142aszcza wieczorem, po zachodzie s\u0142o\u0144ca. Zn\u00f3w niczego nie wiadomo i na szcz\u0119\u015bcie udaje mu si\u0119 polubi\u0107 ten stan, a nawet je\u015bli mu si\u0119 nie udaje, to i tak lubi to, \u017ce mu si\u0119 nie udaje. Na przek\u00f3r przekorze, albo zupe\u0142nie w zgodzie z ni\u0105.<\/p>\n
Teraz wi\u0119c, kiedy ci\u0105gle nic nie wydaje si\u0119 pewne, to wszystko wydaje si\u0119 ju\u017c jasne i wreszcie mo\u017cna zasn\u0105\u0107.<\/p>\n