{"id":7887,"date":"2011-11-06T00:13:17","date_gmt":"2011-11-05T23:13:17","guid":{"rendered":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/index.php\/2011\/11\/06\/przelom\/"},"modified":"2019-05-05T01:42:16","modified_gmt":"2019-05-04T23:42:16","slug":"przelom","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/?p=7887","title":{"rendered":"Prze\u0142om"},"content":{"rendered":"
Wczoraj widzia\u0142em nowego cz\u0142owieka. Rusza\u0142 r\u0119kami i nogami, z pr\u0119dko\u015bci\u0105, kt\u00f3ra dor\u00f3wnuje mojej szybko\u015bci dzia\u0142ania.<\/span><\/font><\/div>\n


Tak brzmi pierwsze zdanie tego blogu, napisane 25 stycznia 2005 roku. To by\u0142 prze\u0142om, i jeden z powod\u00f3w, dla kt\u00f3rego zacz\u0105\u0142em tu pisa\u0107. A "nowy cz\u0142owiek" to Sara, wtedy jeszcze bez imienia, na ekranie USG, widziana raczej tylko przez lekarza, kt\u00f3ry na tyle przekonuj\u0105co twierdzi\u0142, \u017ce ten cz\u0142owiek jest, i \u017ce to dziewczyna, \u017ce uwierzyli\u015bmy. <\/p>\n

Dzi\u015b kolejny prze\u0142om. Wyprowadzili\u015bmy dzieci z naszej sypialni. Sara i Beniamin nosili dzielnie deski, podawali ko\u0142ki, wkr\u0119cali \u015bruby, a ojciec, czyli ja, sk\u0142ada\u0142 to w pi\u0119trowe \u0142\u00f3\u017cko. W og\u00f3lnej euforii zgin\u0119\u0142o prawie uczucie, \u017ce oto ko\u0144czy si\u0119 okres, kt\u00f3ry ju\u017c nigdy nie wr\u00f3ci. Bo pocz\u0105szy od dzi\u015b, id\u0105c do mojego \u0142\u00f3\u017cka, nie b\u0119d\u0119 mija\u0142 po drodze \u015bpi\u0105cej dziewczynki z d\u0142ugimi, faluj\u0105cymi, rudawymi w\u0142osami, i dzielnego wojaka, kt\u00f3ry tylko na chwil\u0119 przysn\u0105\u0142, by w \u015brodku nocy przenie\u015b\u0107 si\u0119 do naszego \u0142\u00f3\u017cka. Dzieci, zmierzaj\u0105c do snu, b\u0119d\u0105 wydeptywa\u0107 inn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 przez przedpok\u00f3j, a u nas – stanie si\u0119 pustka. <\/p>\n

A mo\u017ce nie. Mo\u017ce wr\u00f3cimy do poprzedniego uk\u0142adu i nowe dzieci\u0119ce \u0142\u00f3\u017cko wci\u0105gniemy zn\u00f3w bli\u017cej nas. Bo teraz nie mamy pokoju dla go\u015bci. <\/p>\n

Najpi\u0119kniejsze wspomnienia wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z nocami, w kt\u00f3rych ludzie, u\u0142o\u017ceni jak \u015bledzie, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych i ja, usypiali jak jeden organizm, i budzili si\u0119 nast\u0119pnego dnia. Tak by\u0142o pod Giewontem, gdy ze schroniska wynoszono sto\u0142y i krzes\u0142a, by pomie\u015bci\u0107 w\u0119drowc\u00f3w. By\u0142o tak na niezliczonych obozach, na kt\u00f3rych by\u0142em, by\u0142o na mazurskiej \u0142ajbie, by\u0142o na zgrupowaniach ch\u00f3ru, na Ukrainie, w Rumunii, Mo\u0142dawii, Niemczech, Francji, USA, pod dziurawym dachem stodo\u0142y w Kruklankach, pod p\u0142acht\u0105 namiotu w burzy, i w Yellowstone Park, gdy nasi przewodnicy, przed noc\u0105, g\u0142osem nie znosz\u0105cym sprzeciwu sylabizowali nam do ucha: Absolutely no food in the tent! To z powodu nied\u017awiedzi. I w zwyk\u0142ym samochodzie, pod Miszkolcem, gdy z\u0142o\u017cyli\u015bmy siedzenia z ty\u0142u, \u017ceby m\u00f3c nogi wyci\u0105gn\u0105\u0107 do baga\u017cnika, a pojedyncze krople, spadaj\u0105ce na dach naszego forda, zatrzymanego na dziko, w g\u0119stwinie, dudni\u0142y w ciszy jak t\u0105pni\u0119cia trz\u0119s\u0105cej si\u0119 ziemi. I by\u0142o tak w Krakowie, na D\u0105biu, bo gospodarz odda\u0142 na rzecz go\u015bci pi\u0119trowy dom, sam rozk\u0142adaj\u0105c si\u0119 w podpiwniczeniu, z \u017con\u0105, dzie\u0107mi, psem i mn\u0105 przy okazji, na pod\u0142odze. <\/p>\n

W ci\u0105gu ostatniej dobry umar\u0142 Michael N. Wieloletni menad\u017cer zorganizowany do tego stopnia, \u017ce sam napisa\u0142 sobie nekrolog. Nie porozmawiam ju\u017c z nim i nie zobacz\u0119 po raz kolejny, \u017ce w\u015br\u00f3d nawarstwie\u0144 lat – do\u015bwiadczenia, zarz\u0105dzania lud\u017ami, pracy, konsekwencji, nawet bezwzgl\u0119dno\u015bci – nie zatraci\u0142 w sobie ch\u0142opca. Niesamowite – ni\u0107 porozumienia nawi\u0105zana w ci\u0105gu kilku minut rozmowy. \u0141zy w oczach prawie osiemdziesi\u0119cioletniego cz\u0142owieka, \u0142zy nie maj\u0105ce nic wsp\u00f3lnego ze staro\u015bci\u0105. Pami\u0119tam to do\u015bwiadczenie prawdziwego menad\u017cera – w rozmowie w cztery oczy i prowadzeniu dyskusji na forum, w fantastycznie prostej komunikacji i przejrzysto\u015bci w prelekcjach.
<\/font><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"