Pisze, \u017ceby zostawi\u0107 po sobie \u015blad. Jest tu\u017c przed p\u00f3\u0142noc\u0105, za chwil\u0119 zamierza po\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 i zasn\u0105\u0107. Nie jest pewien, czy si\u0119 obudzi, kiedy, i w jakiej rzeczywisto\u015bci. Mo\u017cliwe, \u017ce tych kilka s\u0142\u00f3w b\u0119dzie ostatnim jego \u015bladem. A je\u015bli kto\u015b je przeczyta, tym samym potwierdzi istnienie pisz\u0105cego, jego istnienie, w momencie, gdy pisa\u0142. <\/p>\n\n\n\n
To bardzo wa\u017cne. Dlatego pisanie jest aktem znacz\u0105cym. Cz\u0142owiek w ko\u0144cu rozleci si\u0119, roz\u0142o\u017cy, zniknie, ale s\u0142owa, kt\u00f3re napisa\u0142, wydoby\u0142 z siebie, sformu\u0142owa\u0142 i u\u0142o\u017cy\u0142 w ci\u0105g znak\u00f3w, pozostan\u0105. Dlatego to tak wa\u017cne. Cz\u0142owiek nie jest kim\u015b dlatego, \u017ce \u017cyje czy \u017cy\u0142, ale dlatego, \u017ce co\u015b po sobie pozostawi\u0142. Pozostawi\u0142 \u015bwiadomie, bo chcia\u0142, bo pomy\u015bla\u0142, co\u015b poczu\u0142. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pisze, \u017ceby zostawi\u0107 po sobie \u015blad. Jest tu\u017c przed p\u00f3\u0142noc\u0105, za chwil\u0119 zamierza po\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 i zasn\u0105\u0107. Nie jest pewien, czy si\u0119 obudzi, kiedy, i w jakiej rzeczywisto\u015bci. Mo\u017cliwe, \u017ce tych kilka s\u0142\u00f3w b\u0119dzie ostatnim jego \u015bladem. A je\u015bli kto\u015b je przeczyta, tym samym potwierdzi istnienie pisz\u0105cego, jego istnienie, w momencie, gdy pisa\u0142. To bardzo … <\/p>\n