\u2013 Co u te\u015bcia? \u2013 rzuci\u0142 szybko Wiesiek.
\u2013 \u017byje.
\u2013 Pokpiwasz sobie?
\u2013 Ani my\u015bl\u0119. Naprawd\u0119 nie mia\u0142em wielkiej nadziei, kiedy go \u017cegnali\u015bmy. Szeroka ulica o czterech pasach ruchu i nieszerokich chodnikach, rozpalona rumu\u0144skim s\u0142o\u0144cem, gor\u0119tszym ni\u017c nasze. W rz\u0119dzie zabytkowych, zniszczonych kamienic jawi\u0142 si\u0119 ciemny otw\u00f3r wysokiego przej\u015bcia, w kt\u00f3rym sta\u0142a p\u00f3\u0142otwarta, kuta brama w kolorze przyrdzewia\u0142ej zieleni. Ochroniarz w znoszonym mundurze otwiera\u0142 j\u0105 nielicznym. Wi\u0119kszo\u015b\u0107, jak my, zostawa\u0142a na chodniku. Zagl\u0105dali\u015bmy w g\u0142\u0105b podw\u00f3rza, kt\u00f3rym przechodzili na zielono ubrani medycy w maskach i ze stetoskopami na ramionach. <\/p>\n\n\n\n
\u015acisn\u0105\u0142em go, wychud\u0142ego i bladego, popatrzy\u0142 na mnie, jakby czeka\u0142 czego\u015b jeszcze, co nie by\u0142o przecie\u017c konieczne do wypowiedzenia. \u017be wszystko b\u0119dzie dobrze? Albo \u017ce widzimy si\u0119 po raz ostatni? Te g\u0142upie nasze wyobra\u017cenia, kt\u00f3re piel\u0119gnujemy przez lata, \u017ce b\u0119dziemy walczy\u0107 o bliskich wbrew przeciwno\u015bciom, nie dopu\u015bcimy do za\u0142amania si\u0119, a w ko\u0144cu \u2013 \u017ce przynajmniej po\u017cegnamy si\u0119 z nimi, podzi\u0119kujemy, wzruszymy i dodamy si\u0142 na ostatni\u0105 drog\u0119, teraz dopiero okazuj\u0105 si\u0119 nieporozumieniem. Nawet trudno powiedzie\u0107 \u201enie b\u00f3j si\u0119\u201d, bo czy jest jaki\u015b racjonalny pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego si\u0119 nie ba\u0107?
\u2013 Nakr\u0119casz si\u0119. Do rzeczy: po tygodniu wyszed\u0142, porz\u0105dnie przebadany i naszpikowany chemi\u0105.
\u2013 Wyszed\u0142. Wiesz, je\u015bli wyobrazisz sobie najgorsz\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107, to potem nie mo\u017cna si\u0119 ju\u017c rozczarowa\u0107.
\u2013 My\u015blenie magiczne \u2013 Wiesiek si\u0119 skrzywi\u0142 \u2013 zatem wyobra\u017caj sobie dalej, \u017cycz\u0119 powodzenia.
\u2013 Wyszed\u0142 mniej blady i troch\u0119 \u017cwawszy. Nie wiem, czy to nawet mo\u017cliwe, \u017ceby tydzie\u0144 m\u00f3g\u0142 co\u015b zmieni\u0107?
\u2013 Ja te\u017c nie wiem.
\u2013 Ale przecie\u017c on tam wr\u00f3ci.
\u2013 Wr\u00f3ci. Na jak d\u0142ugo?
\u2013 Nie wiem. Nikt nie wie. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2013 Co u te\u015bcia? \u2013 rzuci\u0142 szybko Wiesiek.\u2013 \u017byje. \u2013 Pokpiwasz sobie?\u2013 Ani my\u015bl\u0119. Naprawd\u0119 nie mia\u0142em wielkiej nadziei, kiedy go \u017cegnali\u015bmy. Szeroka ulica o czterech pasach ruchu i nieszerokich chodnikach, rozpalona rumu\u0144skim s\u0142o\u0144cem, gor\u0119tszym ni\u017c nasze. W rz\u0119dzie zabytkowych, zniszczonych kamienic jawi\u0142 si\u0119 ciemny otw\u00f3r wysokiego przej\u015bcia, w kt\u00f3rym sta\u0142a p\u00f3\u0142otwarta, kuta brama w … <\/p>\n