![\"\"](\"http:\/\/niecodziennosc.kubic.info\/wp-content\/uploads\/indianin_MG_2432-01-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nZdj\u0119cie zosta\u0142o podsumowane przez prowadz\u0105cego w ten spos\u00f3b: to nie jest dobre zdj\u0119cie, nie r\u00f3bcie tak<\/strong>. <\/p>\n\n\n\n Przez lata wr\u0119cz nie potrafi\u0142em zrozumie\u0107, dlaczego tak powiedzia\u0142. By\u0142em zaskoczony i nie zapyta\u0142em go. Ale tego rodzaju zaskoczenie wynika nierzadko z faktu, \u017ce przeczuwa si\u0119, \u017ce pytanie „dlaczego” niczego nie wyja\u015bni, bo nie otrzymam szczerej odpowiedzi. <\/p>\n\n\n\n Co ciekawe – bardzo cz\u0119sto czuj\u0119, \u017ce nie powinienem pyta\u0107 – tak do ko\u0144ca, d\u0105\u017c\u0105c do sedna – nie powinienem pyta\u0107 ludzi w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy czego\u015b naprawd\u0119 nie rozumiem. Pytania „dlaczego” s\u0105 trudne, m\u00f3j ojciec notorycznie na nie narzeka\u0142, gdy by\u0142em dzieckiem i nastolatkiem. Pytania „dlaczego” cz\u0119sto objawiaj\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 tych, kt\u00f3rzy je otrzymuj\u0105. Bo bardzo cz\u0119sto na pytanie „dlaczego” – pytany musia\u0142by odpowiedzie\u0107: nie wiem. Albo: przypuszczam, wydaje mi si\u0119. Je\u015bli pytany jest np. nauczycielem, to klops, bo jak powiedzie\u0107 uczniowi – nie wiem? Podobnie w przypadku kierownika, dyrektora, lekarza wobec pacjenta. Okazuje si\u0119, \u017ce najprostsze pytanie sprawia najwi\u0119ksze trudno\u015bci, a zadaj\u0105c je mo\u017cna si\u0119 nie\u017ale narazi\u0107. Pytanie „dlaczego” jest swoistym testem klasy cz\u0142owieka. <\/p>\n\n\n\n Podsumowuj\u0105c wi\u0119c temat – po latach wiem, \u017ce to zdj\u0119cie \u015bwietnie oddaje walk\u0119 dzieci o \u017cycie i zdrowie na oddziale kardiologii. Zrobi\u0142em wtedy wiele zdj\u0119\u0107 – noworodki w inkubatorach, dzieci w \u0142\u00f3\u017ceczkach, dzieci dogl\u0105dane przez piel\u0119gniark\u0119, dzieci podczas lekarskiego obchodu, dzieci z matkami, kt\u00f3re mieszka\u0142y w szpitalu, dzieci z bliznami na klatce piersiowej po operacji. \u017badne z tamtych zdj\u0119\u0107 nie oddaje tematu tak dobrze, jak w\u0142a\u015bnie ta fotografia. Dlaczego wi\u0119c prowadz\u0105cy rzuci\u0142 tak dziwn\u0105 i niezrozumia\u0142\u0105 opini\u0119? Przecie\u017c by\u0142 to niez\u0142ym fotoreporter.em Jedyny pow\u00f3d, jaki mi przychodzi do g\u0142owy – zosta\u0142 zaskoczony w\u0142asnymi emocjami i stoj\u0105c przed grup\u0105 adept\u00f3w fotografii – nie wiedzia\u0142, co z emocjami zrobi\u0107. Uciek\u0142, zaprzeczy\u0142. <\/p>\n\n\n\n Wynika z tego dalsza obserwacja – czasem nauczyciele po prostu si\u0119 myl\u0105, m\u00f3wi\u0105 wbrew uczniom, z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w. To blokuje rozw\u00f3j, bo ucze\u0144 idzie b\u0142\u0119dn\u0105 drog\u0105, traci czas i swoje si\u0142y, kt\u00f3rych zapas jest ograniczony. B\u0105d\u017acie czujni i wra\u017cliwi na wewn\u0119trzne poczucie – \u017ce „co\u015b si\u0119 tu nie zgadza”. Czasem wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzi wok\u00f3\u0142 b\u0119dzie twierdzi\u0107 co\u015b, co Wam wydaje si\u0119 dziwne, niesp\u00f3jne. Poszukujcie powod\u00f3w Waszego wahania, zastanowienia. To poszukiwanie otworzy przez Wami nowe \u015bwiaty. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mam wra\u017cenie, \u017ce niema\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 ludzi stroni od uzewn\u0119trzniania spontanicznych emocji. Wzruszenie jest postrzegane jako s\u0142abo\u015b\u0107. Ale nie tylko wzruszenie, r\u00f3wnie\u017c zamy\u015blenie, zaciekawienie, nawet zwyk\u0142y u\u015bmiech skierowany do drugiego cz\u0142owieka – czasem s\u0105 jak niepo\u017c\u0105dany odruch, kt\u00f3rego lepiej si\u0119 wystrzec. Przypomina mi si\u0119 historia pewnego zdj\u0119cia, kt\u00f3re za\u0142\u0105czam poni\u017cej. Zrobi\u0142em je dawno temu na oddziale … <\/p>\n