Celem artysty jest wywo\u0142anie wra\u017cenia. Wywo\u0142anie tak, aby wci\u0105gn\u0105\u0107, poch\u0142on\u0105\u0107 odbiorc\u0119 zanim on zorientuje si\u0119, \u017ce jest wci\u0105gany i poch\u0142aniany. Jest to mo\u017cliwe dzi\u0119ki konstrukcji m\u00f3zgu, w kt\u00f3rym po\u0142\u0105czenia nerwowe zajmuj\u0105ce si\u0119 uczuciami dzia\u0142aj\u0105 o wiele szybciej ni\u017c po\u0142\u0105czenia zwi\u0105zane z my\u015bleniem (np. Kahnemann, „Pu\u0142apki my\u015blenia”). <\/p>\n\n\n\n
Tak wi\u0119c konstruowanie dzie\u0142 tak powinno przebiega\u0107, by zaskakiwa\u0107. No niestety. Ale kto\u015b powie – ile\u017c mo\u017cna zaskakiwa\u0107, ju\u017c wszystko zosta\u0142o powiedziane, pokazane, wyja\u015bnione, prze\u017cyte przez masy ludzkie na przestrzeni dziej\u00f3w i globu. <\/p>\n\n\n\n
Ale nie. Bo najprostsze odruchy, instynkty, s\u0105 nieczu\u0142e na to, co by\u0142o. One rezonuj\u0105 ci\u0105gle, zw\u0142aszcza te najsilniejsze. A najsilniejsz\u0105 emocj\u0105 jest strach. Uczucie pierwotne i nieusuwalne, mimo wszelkich stara\u0144, treningu, medytacji, modlitwy i tak dalej. Drug\u0105 przemo\u017cn\u0105 si\u0142\u0105 jest po\u017c\u0105danie, g\u0142\u00f3wnie seksualne (patrz np. spektakl „Testosteron” Saramonowicza). Trzecim, kt\u00f3re gdzie\u015b tam pa\u0142\u0119ta si\u0119 wok\u00f3\u0142 dw\u00f3ch pierwszych, jest zachwyt. Zachwyt r\u00f3wnie\u017c mo\u017ce obezw\u0142adni\u0107 totalnie. Uwaga na zachwyt! Wydaje si\u0119 pi\u0119kny, dobry, nieszkodliwy. Ale to w\u0142a\u015bnie w jego sid\u0142a \u0142apiecie si\u0119 niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 razy ogl\u0105daj\u0105c reklamy, widz\u0105c nowy produkt (torebk\u0119, sukienk\u0119, samoch\u00f3d), zyskuj\u0105c nadziej\u0119 na polepszenie Waszej egzystencji. <\/p>\n\n\n\n
Teraz uwaga – uwa\u017cajcie bardzo na tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 po\u0142\u0105czy\u0107 w jednym dziele zachwyt + strach + po\u017c\u0105danie. Wtedy my, odbiorcy, jeste\u015bmy za\u0142atwieni dokumentnie. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Celem artysty jest wywo\u0142anie wra\u017cenia. Wywo\u0142anie tak, aby wci\u0105gn\u0105\u0107, poch\u0142on\u0105\u0107 odbiorc\u0119 zanim on zorientuje si\u0119, \u017ce jest wci\u0105gany i poch\u0142aniany. Jest to mo\u017cliwe dzi\u0119ki konstrukcji m\u00f3zgu, w kt\u00f3rym po\u0142\u0105czenia nerwowe zajmuj\u0105ce si\u0119 uczuciami dzia\u0142aj\u0105 o wiele szybciej ni\u017c po\u0142\u0105czenia zwi\u0105zane z my\u015bleniem (np. Kahnemann, „Pu\u0142apki my\u015blenia”). Tak wi\u0119c konstruowanie dzie\u0142 tak powinno przebiega\u0107, by zaskakiwa\u0107. … <\/p>\n