Siadam do monta\u017cu wideo. Mam ju\u017c oko\u0142o 75% materia\u0142\u00f3w, w tym tzw. mi\u0119so – czyli sedno, g\u0142\u00f3wn\u0105 tre\u015b\u0107 kr\u00f3tkiego filmu, kt\u00f3ry ma powsta\u0107. Ale to „mi\u0119so” jest jeszcze „z ko\u015bci\u0105” i „podrobami”. Porozrzucane w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach „surowca”. Trzeba je wypreparowa\u0107 i po\u0142\u0105czy\u0107 w odpowiedniej kolejno\u015bci – smak\u00f3w, faktury, tre\u015bci – aby powsta\u0142o danie, przy kt\u00f3rym widz powinien zapomnie\u0107, \u017ce powsta\u0142o z „mi\u0119sa”. <\/p>\n\n\n\n
Nawet, je\u015bli film ma mie\u0107 kilka minut – widz powinien do\u015b\u0107 szybko zapomnie\u0107, \u017ce jest to film, tw\u00f3r w rzeczy samej sztuczny. Niech widz wskoczy w histori\u0119, kt\u00f3ra w du\u017cej cz\u0119\u015bci tkwi w nim samym – wtedy jest szansa na wch\u0142oni\u0119cie odbiorcy. <\/p>\n\n\n\n
Kiedy siadam do monta\u017cu, przewa\u017ca mnie poczucie niewiedzy. Jakbym jeszcze nie by\u0142 gotowy, jakbym nie wiedzia\u0142, jak to zrobi\u0107. Ale musz\u0119 zacz\u0105\u0107, bo zobowi\u0105za\u0142em si\u0119 dotrzyma\u0107 terminu. Wi\u0119c ogl\u0105dam kawa\u0142ki i najtrudniejsze jest znoszenie tego, \u017ce ci\u0105gle niewiele rozumiem. Trzeba opanowa\u0107 strach, cierpliwie, spokojnie szuka\u0107, przyk\u0142ada\u0107 r\u00f3\u017cne cz\u0119\u015bci. Zaczynam od poszukiwania tego, co najbardziej przemawia. Teraz na przyk\u0142ad szukam „od ko\u0144ca”, \u017ceby nie przywi\u0105zywa\u0107 si\u0119 do kolejno\u015bci, w jakiej materia\u0142 by\u0142 nagrywany. <\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce najtrudniej uwolni\u0107 si\u0119 od my\u015bli, \u017ce to, co zrobi\u0119 b\u0119dzie kiepskie w moich w\u0142asnych oczach. \u017be nie ma efekt\u00f3w „po\u015brednich” – bo albo jest to, co mnie satysfakcjonuje, czego widz\u0119 sens, albo zrobi\u0142em dziadostwo i praca p\u00f3jdzie do kosza. Uwolnienie si\u0119 od tego l\u0119ku to podstawa pracy tw\u00f3rczej, w przeciwnym razie – nigdy nie sko\u0144czy\u0142bym niczego, nie pokaza\u0142 niczego, bo zawsze by\u0142oby „nie gotowe”. <\/p>\n\n\n\n
Przypominam sobie wywiad radiowy ze Stanis\u0142awem Lemem, kt\u00f3remu zadano pytanie – jak powsta\u0142a powie\u015b\u0107 „Niezwyci\u0119\u017cony”? Mam to nagranie, autentyczny g\u0142os Lema: <\/p>\n\n\n\n
– Tak mi si\u0119 napisa\u0142o. Doprawdy nie wiem, jak si\u0119 napisa\u0142o i nie jestem w stanie powiedzie\u0107, co bym napisa\u0142, gdybym tego nie napisa\u0142. Powie\u015b\u0107 jest nie za kr\u00f3tka, nie za d\u0142uga, taka w sam raz. <\/p>\n\n\n\n
Tymczasem ta powie\u015b\u0107 to \u015bwietna realizacja sztandarowego schematu scenariusza np. filmowego. Starannie skonstruowany przebieg napi\u0119\u0107, \u017cadnego zb\u0119dnego w\u0105tku czy detalu, kulminacja, i zwyci\u0119stwo, kt\u00f3re jest raczej przegran\u0105 rodzaju ludzkiego. Po drodze – znakomite opisy wplecione w najdramatyczniejsze akcje, psychologia cz\u0142owieka, oczywi\u015bcie szeroka wiedza naukowa. <\/p>\n\n\n\n
Kiedy w \u015bredniej szkole muzycznej pani dyrektor m\u00f3wi\u0142a, \u017ce Bach doskonale wiedzia\u0142, co komponowa\u0142, to powstawa\u0142o we mnie wzburzenie. Przecie\u017c w sztuce, zw\u0142aszcza w muzyce, kt\u00f3ra istnieje tylko w akcji, licz\u0105 si\u0119 przede wszystkim emocje, nawet je\u015bli po\u0142\u0105czone lub bazuj\u0105ce na intelektualizmie. Przecie\u017c nie chodzi o to, \u017ceby wiedzie\u0107<\/em> (kij z tym, co mi po wiedzy), ale \u017ceby czu\u0107<\/em>. Rozumiem, \u017ce tym sposobem pani dyrektor chcia\u0142a nas zach\u0119ci\u0107 do zg\u0142\u0119biania wiedzy muzycznej i pewnie zach\u0119ci\u0142a, nawet je\u015bli si\u0119 buntowali\u015bmy. <\/p>\n\n\n\n Pogodzi\u0107 si\u0119 z bezsilno\u015bci\u0105, przyzna\u0107, \u017ce nic nie wiem, to dobry pocz\u0105tek. Szuka\u0107 w\u0105tku, znak\u00f3w, tego, co najwa\u017cniejsze…<\/p>\n\n\n\n PS. Czasem w r\u00f3\u017cnych kr\u0119gach tw\u00f3rczych mo\u017cna zauwa\u017cy\u0107 rzekome objawienia. Pada pytanie – co zrobi\u0107, jak to zrobi\u0107 – i ju\u017c kto\u015b ma gotow\u0105 odpowied\u017a. Za\u015b zastanowienie, trawienie tematu, rozpatrywanie r\u00f3\u017cnych mo\u017cliwo\u015bci – postrzegane jest jako s\u0142abo\u015b\u0107, amatorka, dyletanctwo. Tymczasem jest zupe\u0142nie odwrotnie. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Siadam do monta\u017cu wideo. Mam ju\u017c oko\u0142o 75% materia\u0142\u00f3w, w tym tzw. mi\u0119so – czyli sedno, g\u0142\u00f3wn\u0105 tre\u015b\u0107 kr\u00f3tkiego filmu, kt\u00f3ry ma powsta\u0107. Ale to „mi\u0119so” jest jeszcze „z ko\u015bci\u0105” i „podrobami”. Porozrzucane w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach „surowca”. Trzeba je wypreparowa\u0107 i po\u0142\u0105czy\u0107 w odpowiedniej kolejno\u015bci – smak\u00f3w, faktury, tre\u015bci – aby powsta\u0142o danie, przy kt\u00f3rym … <\/p>\n