Najciekawsze jest to, co trudno wyja\u015bni\u0107. „Nie ma szcz\u0119\u015bliwszego momentu dla badacza jak ten, w kt\u00f3rym zorientuje si\u0119, \u017ce nic nie rozumie” – cytuj\u0119 z pami\u0119ci profesora Jana Chwede\u0144czuka, fizyka naukowca. <\/p>\n\n\n\n
W ostatnim tygodniu zajmowa\u0142em si\u0119 monta\u017cem nagrania wideo spektaklu „Zimne ognie” napisanego i wyre\u017cyserowanego przez Macieja Sajura w Teatrze Bagatela. Przy tym spektaklu by\u0142em ju\u017c wcze\u015bniej, podczas pr\u00f3b przed premier\u0105, a te\u017c potem, ju\u017c w trakcie gry przed publiczno\u015bci\u0105 – mia\u0142em zadanie w kulisach i tylko s\u0142ucha\u0142em, w zasadzie – s\u0142ysza\u0142em mimochodem, nie patrz\u0105c na scen\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Powtarza si\u0119 jedno bardzo silne wra\u017cenie – scena solowa Ewy Mito\u0144 mia\u017cd\u017cy wszystko. Dlaczego? My\u015bl\u0119 o tym intensywnie od kilku dni, ale to my\u015blenie rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 w czerwcu, czyli cztery miesi\u0105ce temu. W jego trakcie przychodz\u0105 mi do g\u0142owy r\u00f3\u017cne uzasadnienia, rozwi\u0105zania, wyja\u015bnienia. Ale po kilku godzinach przestaj\u0119 w nie wierzy\u0107. Pozostaje stwierdzenie: nie wiem. <\/p>\n\n\n\n
W tej scenie Ewa jako aktorka musi zagra\u0107 dwie postaci naraz. Jako posta\u0107 w spektaklu – w\u0142a\u015bnie aktorka – zostaje do tego zadania zmuszona z powod\u00f3w typowo teatralnego ba\u0142aganu, niedoci\u0105gni\u0119\u0107 organizacyjnych, mo\u017ce te\u017c nieodpowiedzialno\u015bci czy kaprysu innej aktorki, kt\u00f3ra nie zjawi\u0142a si\u0119 na spektakl. I Ewa gra jednocze\u015bnie dwie postaci, kt\u00f3re dialoguj\u0105 ze sob\u0105, rozpoczynaj\u0105 przyja\u017anie, lecz w trakcie rozmowy wzrasta napi\u0119cie, konflikt, determinacja, zostaje podj\u0119ta \u017cyciowa decyzja. <\/p>\n\n\n\n
Praca przy monta\u017cu nagrania zintensyfikowa\u0142a moje pytania. Obraz wideo, ogl\u0105dany w dodatku w zaciszu pracowni, wyrwany z kontekstu teatralnego – jest nieub\u0142agany. Opr\u00f3cz planu og\u00f3lnego mam zbli\u017cenia z dw\u00f3ch kamer. Wida\u0107 wszystko. I w tym, co robi Ewa, wydaje si\u0119 nie by\u0107 \u017cadnej skuchy, w\u0105tpliwo\u015bci, niepewno\u015bci. Ewa idzie jak po sznurku, eskaluj\u0105c bez zmy\u0142y emocje, a\u017c do ko\u0144cowego trza\u015bni\u0119cia drzwiami, kt\u00f3re jest triumfem, cho\u0107 otoczone jednocze\u015bnie pora\u017ck\u0105. Gasn\u0105 \u015bwiat\u0142a i na widowni rozlegaj\u0105 si\u0119 brawa. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Najciekawsze jest to, co trudno wyja\u015bni\u0107. „Nie ma szcz\u0119\u015bliwszego momentu dla badacza jak ten, w kt\u00f3rym zorientuje si\u0119, \u017ce nic nie rozumie” – cytuj\u0119 z pami\u0119ci profesora Jana Chwede\u0144czuka, fizyka naukowca. W ostatnim tygodniu zajmowa\u0142em si\u0119 monta\u017cem nagrania wideo spektaklu „Zimne ognie” napisanego i wyre\u017cyserowanego przez Macieja Sajura w Teatrze Bagatela. Przy tym spektaklu by\u0142em … <\/p>\n