Kategoria: Ze świata wokół

Próbuję wyrazić moje oburzenie, jednocześnie nie obrażając nikogo, choć konkretne słowa cisną mi się na klawisze.

Nie wolno propagować pomysłu okaleczania, nie należy o nim wspominać, należy zapomnieć o tym, że kiedykolwiek padł. To haniebne.

Jakby nie istniał żaden dorobek nauk społecznych i psychologicznych, żadna świadomość, ukształtowana przez wieki.

I w konsekwencji zadaję sobie pytanie – czy nas jako społeczeństwo Polaków, nie stać na przewodników zrównoważonych, światłych, o szerokich horyzontach, a przede wszystkim – o nie powierzchownym zrozumieniu i wyczuciu moralności…? Albo przynajmniej na takich, którzy potrafią takich udawać.

Dźwiękami rezonującymi u mnie zabrzmiał felieton Tomasza Jastruna w Newsweeku 31.08.2008.  Pozwolę sobie przytoczyć najbardziej rezonujące:

Z satysfakcją przeczytałem w Newsweeku artykuł o tytule "Dziecko w czasach paranoi", zaczynający się od słów:

Cóż można napisać o pierwszej w nocy, kiedy choć ciało jeszcze się rusza, to w głowie myślowa pustka…

Ogromna jest liczba możliwości, które dziś możemy w życiu podejmować. Komunikacja i technika dają te możliwości. Kiedyś, gdy było niewiele do wyboru, trzeba było robić coś z niczego. Mistrzami byli ci, którzy z kawałków kabla i paru części elektronicznych potrafili uruchomić rozgłośnię radiową. Dziś takich ludzi mało kto potrzebuje, dziś się wszystko natychmiast kupuje, więc o wiele ważniejsze jest orientowanie się w szybko zmieniającej się ofercie na rynku. Kupujemy komputery, aparaty fotograficzne, programy, kamery – na dwa-trzy sezony, muszą na siebie zarobić. Po trzech latach i tak trzeba będzie je wymienić, nauczyć się nowych komputerów, systemów i programów.

Ludzie, którzy umieją robić wiele różnych rzeczy, przestają mieć szanse, ponieważ nie umieją robić niczego dobrze. Specjalizacja to nasza przyszłość, jedyna droga.

Obecnie w sklepach wyprzedają odtwarzacze mp3, ponieważ zastępują je odtwarzacze mp4. W moim zaprzyjaźnionym sklepie nie było zwykłych mp3-jek – zdziwiłem się niezmiernie. Cóż, jestem zbyt wolny…

To jedna z lepszych antyreklam, jakie znam :-)))))

Zaczynam się zastanawiać, jak zrobić kopię mojego bloga, bo nie sądzę, że ktokolwiek z opiekunów blox.pl wzruszy się, jeśli "Moja (nie)codzienność" zostanie wchłonięta przez trzewia serwera.

– Chciałbym kupić słuchawki. Czy mogę tych posłuchać?
– Niestety nie, są zapakowane.
– Nie możemy rozpakować?
– Nie, ponieważ później nikt ich nie kupi.
– Ale jak mam kupić słuchawki, które nie wiem jak grają? A może mógłbym przetestować w domu i ewentualnie wymienić?
– Niestety, nie wymieniamy sprzętu zapakowanego w jednorazowe opakowania.
– Czy w takim razie mógłbym porozmawiać z kierownikiem?
– Ale dlaczego?
– Bo pan nie może mi pomóc. Może on będzie mógł.
Przychodzi kierownik (kierowniczka).
– O co chodzi?
– Chciałbym posłuchać słuchawek, które chcę kupić, ale podobno nie można. Kupiłem już jedną parę i właśnie przyszedłem wymienić.
– Zgadza się, nie możemy naruszyć opakowania, ponieważ ulegnie zniszczeniu.
– To jak mam wybrać słuchawki?
– Kolega ze stanowiska panu pomoże.
– Ale jak? Opowie mi?
– A jakie słuchawki przedtem pan kupił?
– O te, tutaj.
– A… proszę pana, takie małe słuchawki to wiadomo, że nie brzmią dobrze. Trzeba wziąć nauszne.
– Proszę pani, miałem kiedyś takie małe słuchawki, brzmiały świetnie.
– A jakie to były?
– Philipsa, ale to było dawno temu, może z piętnaście lat.
– Musi pan kupić duże.
– Ale które?
– Kolega panu doradzi.
– Proszę panią, czy pani kupiłaby meble przez telefon, nie widząc ich?
– To nie jest to samo.
– Nie? A jak kupić słuchawki nie słysząc ich? W dodatku nie będę mógł ich wymienić.
– Niestety, nie mogę panu pomóc.
– To może mógłbym porozmawiać z pani kierownikiem?
– Ale to ja jestem kierownikiem.
– Ale pani nie może mi pomóc, może ktoś wyższy będzie mógł?
– Kierownika nie ma w tym momencie.
– Czy to jest standardowa odpowiedź, której udzielacie? Proszę się nie przejmować, przecież to nie pani wina, to nie pani ustala reguły. Może jest ktoś inny, z kim mógłbym porozmawiać?

Ile jeszcze muszę się nagadać….?! Wreszcie idzie do telefonu. Nie popuszczam. Kierwnik się znajduje. Przychodzi. Czas skończyć tę zabawę w ciuciubabkę. Pytam go:

– Proszę pana, czy kupiłby pan meble przez telefon?
– Proszę pana, takie mamy zasady…
– Niech mi pan odpowie na to pytanie – kupiłby pan meble przez telefon, nie widząc ich?
Chwila wahania.
– …. tak.
– Dziękuję, nie mam więcej pytań.
– Ale pan nie rozumie…
– Proszę pana, szkoda czasu. Do widzenia.

Nie przytoczyłem nawet połowy z całej kłótni. Czas na wniosek:

Niektórzy z nas zaczynają rozumieć, że jakość towaru oraz obsługi ma niewielkie szanse iść w parze z niskimi cenami. Tam, gdzie tanio, tam kiepsko, niedbale, i w dodatku wmawiają, że jesteś wielbłądem. Jeśli w Media Markt, Saturnie, Realu, Praktikerze i tak dalej, nie mówiąc już o Tesco, uda ci się kupić coś sensownego, co się zaraz nie zepsuje, to masz szczęście. Jeśli wszystkie ceny w kasie będą tymi samymi, które widziałeś na półkach – masz szczęście. Jeśli go nie będziesz miał, to… albo położysz uszy po sobie, albo wejdziesz na drogę poszukiwania kierowników, wysłuchiwania idiotycznych wykrętów, uzasadnień i dowodów, że i tak to ty źle myślisz.

Ja do Saturna nie zaglądnę szybko, choć mam go po drodze. 

Pamiętam moment, w którym poszedłem do punktu kserograficznego zaraz po wprowadzeniu prawa, zabraniającego kserowania książek (chyba, że na własne potrzeby). Nie pamiętam, żebym kiedyś widział takie pustki w punkcie ksero. Kserokopiarki stały puste, rzędem od drzwi wejściowych aż do lady. "Zbankrutują" – pomyślałem. Ale było w tym coś dziwnego, ponieważ kopiarki stały nie ZA ladą, ale PRZED nią. "Będą je wywozić?" – pomyślałem. Szybko okazało się, że kopie wykonują sami klienci (na własne potrzeby), więc kopiowanie odbywa się dalej. I nawet sporo szybciej, bo tempo kopiowania nie jest ograniczone liczbą pracowników punktu ksero.

"Genialne" – pomyślałem z uznaniem. "Jakże prosty sposób, żeby nie łamać prawa, które przecież w pocie czoła było tworzone, omawiane w pierwszym i drugim czytaniu, głosowane, drukowane, rozprowadzane w Dziennikach Ustaw itd. Potrafimy ten trud docenić!"

Brak słów na tę naiwność. Podobnie jak na kolejną – karanie rodziców za jakiekolwiek uderzenie dziecka. Nie mam wątliwości, że nie wolno bić nikogo, tym bardziej dziecka. Ale życzę powodzenia we wprowadzaniu i egzekwowaniu tego kolejnego paragrafu. Moim zdaniem to gra polityczna, albo naiwność. A raczej – granie na naiwności Polaków.

Mam w samochodzie CB radio. To przykład pięknej, pożytecznej aktywności obywatelskiej Polaków. Niestety, skierowanej w dużej części przeciwko władzy. To nasz sposób na paranoję panującą na naszych drogach, na których NIKT nie jedzie 50 km/h w mieście (chyba, że są koszmarne dziury), na których znaki są nieaktualne albo kierują w przeciwnym kierunku niż powinny, nie mówiąc o tym, że wręcz prowokują do łamania przepisów. NIKOGO to nie dziwi, nikt nie odczuwa schizofrenii. To jest nienormalne. Ale można się przyzwyczaić.

Uświadomiło mi ono, jak bardzo światy krytyki i twórczości są od siebie różne. Na tym spotkaniu złożyłem sobie uroczystą obietnicę, że zawsze będę się starał mówić jak najprościej o wszelkich sprawach, codziennych i namacalnych, jak i abstrakcyjnych i metafizycznych.

Sam twórca siedział z boku, pozostawiając bardziej z przodu uczestników dyskusji – Sławomira Sierkakowskiego (Krytyka Polityczna), Adama Mazura (obieg.pl), Adama Ostolskiego (Instytut Socjologii UW). W ciągu pierwszych kilkunastu może minut ciśnienie erudycji wzrosło do trudnych do wytrzymania poziomów, panowie z Krytyki i Obiegu, nawzajem się wspierając, wznieśli się na wyżyny niedostępne śmiertelnikom. Odniosłem wrażenie, że im bardziej złożone zdania i im trudniejsze słowa padały z ich ust, tym mniej byli oni przygotowani i tym mniej wiedzieli, co rzeczywiście chcieliby powiedzieć. Tę ich rozmowę zestawiłem z zasłyszaną następnego dnia w radiu dyskusją o poezji Julii Hartwig. I ile omawiana poezja była gatunku zasadniczo różnego (surrealizm) od twórczości Sasnala (pop kultura), to sposób wyrażania się krytyków był pięknym, konkretnym i prostym śpiewem w porównaniu do tego, co słyszałem dzień wcześniej.

Wreszcie głos mógł zabrać sam twórca i to było najbardziej interesujące. Skąd bierze inspiracje, jak je rozwija, jaki jest jego stosunek do siebie, twórczości. Te zdania były bezcenne.

Zdałem sobie sprawę jeszcze z jednej rzeczy – w moich czasach, w szkole, uczono nas na krytyków, nie twórców. "Omawianie" literatury zaczynało się od tego "co to jest podmiot liryczny", "forma sonetu" itd. Nawet tzw. wypracowania klasowe – to były teksty krytyczne, a nie twórcze. Wmawiano nam, że aby napisać wiersz, opowiadanie itd. trzeba znać ich konstrukcję, zasady. Dlatego ciągle uczono nas teorii, do praktyki zaś nigdy nie dochodziło.

Bunkier Sztuki, Kraków
Wilhelm Sasnal // Czytanie Sasnala, piątek, 11 stycznia, godz. 18.00, z cyklu: „Artysta na żywo”

Przeglądając dzisiejszy Dziennik zobaczyłem powyższy tytuł. Gazeta zapytała kobiety-Polki: Jadwigę Staniszkis, Monikę Olejnik, Manuelę Gretkowską, Kazimierę Szczukę, Justynę Pochanke.

Czytając te opinie przypomniałem sobie jedną z metod psychologicznych służącą temu, aby o jakiejś osobie dowiedzieć się czegoś w sposób pośredni, niezauważony. Należy zapytać tę osobę, co sądzi o innych osobach, szczególnie takich, z którymi nie łączy ich szczególna przyjaźń. Ktoś, opowiadając o innych ludziach, najwięcej mówi o samym sobie – o swoim sposobie patrzenia, o przebytych doświadczeniach, i swoich, niestety, problemach. Szczególnie, gdy używa uogólnień. Ten mechanizm sprawdził się moim zdaniem znakomicie w przypadku małej sondy Dziennika.

Pozwolę sobie przytoczyć wybrane (oczywiście nieobiektywnie) stwierdzenia:

Gdy odpowiadając na pytanie o tak szeroką i ogólną grupę, jak mężczyźni, wyraża się wyłącznie negatywne cechy (jak Panie Jadwiga i Manuela), to świadczy to z wielkim prawdopodobieństwem o braku obiektywizmu. Ten brak nie wynika z małej świadomości, niedouczenia czy nieobycia, przecież Pani Jadwiga jest socjologiem, a Pani Manuela – pisarką, współtwórczynią partii politycznej (oraz jej plakatu na którym postanowiła, wraz z innymi współtwórczyniami, walczyć o władzę poprzez kolektywne pozbawienie się ubrań).

Na tym tle czymś innym wyróżniają się słowa Pani Moniki i Pani Justyny. Szczególnie – Pani Justyno – dziękuję za ciekawe, warte zastanowienia, słowa.