Kategoria: Relacje międzyludzkie

Głowa składana do poduszki ma czelność się podnosić. Zajęcia dnia, spędzane w biegu, nie pozostawiają czasu na pytanie o ich sens. Moment na to pytanie nadarza się, gdy wreszcie należy przestać myśleć o czymkolwiek.

Ostatnie dni to wytężona praca, przynosząca zadowolenie, a z drugiej strony – to jak jedzenie nałogowe czekolady – w końcu odbija się czkawką. Tutaj możecie zobaczyć moją pracę z dzisiaj. Kolejny montaż – wideo relacja. Zajęła godziny pracy, bo prowadzona równolegle z wieloma innymi sprawami koniecznymi "załatwienia". Tutaj – kolejna praca, którą się zajmuję. Z tym filmem walczyłem dzisiaj i przegrałem – żenujące, że Apple nie odtwarza dźwięku w niektórych filmach MPEG2. To woła o pomstę do nieba, ale umiem już nie zważać na takie "bzdurki". O 20:00 wieczorem zadzwonił mój telefon – to Straż Miejska znalazła kartkę z numerem za szybą mojego samochodu. W Krakowie od lat stoję na zakazie ruchu pod "moją firmą", podobnie jak kilkanaście moich kolegów i koleżanek z pracy, bo nie mam wyboru. Dojeżdżam 40 kilometrów i musiałbym kilkaset złotych miesięcznie wydać tylko na postój. Straż omija takie miejsca, chyba, że jakiś "uczciwy obywatel" zgłosi, że rażąco są naruszane przepisy. Tak, do niedawna też byłem takim obywatelem, dopóki nie zauważyłem, że władza kpi sobie z ludzi, którzy wierzą w prawa przez nią wydawane. Jedyne, w co warto wierzyć, to porozumienie człowieka z człowiekiem – z tym, z kim się spotykamy na co dzień. Strażnik też jest człowiekiem, i całe szczęście. Jedyne, co się liczy, to uśmiech i porozumienie z kimś kto zwrócił do nas swoją twarz, z kim przyszło nam funkcjonować. Cała reszta – innowacyjność, postęp, wzrost gospodarczy – to bzdura.

Z TokFM w tej chwili – typowy przebieg większości konfliktów – obie strony czują się zagrożone i próbują stosować siłę by bronić swoje interesy.

Gdyby choć 8-10% społeczeństwa zaczęło pracować nad sobą zamiast szukać błędów u innych, to inaczej wyglądałby świat.

Pułapka myślenia – jeśli działam w sytuacji szczególnej konieczności to uważam, że mogę zastosować środki, które nie są dozwolone. I tak np. w obronie czystości moralnej stosujemy niemoralne środki (np. podsłuchiwanie, kłamstwo, oszczerstwo), usprawiedliwiając się, że jak tylko usuniemy zło, to wrócimy do normalnych metod.

Dlaczego uczymy komputery, by były jak ludzie? Maszyny zaczynają rozpoznawać obraz i interpretować go, rozróżniać muzykę, już rozmawiają np. przez gadu-gadu na takim poziomie, że trudno je odróżnić od ludzi. Chciałbym na przykład by wśród tysiąca zdjęć ktoś odnalazł wszystkie, które mają pewien charakterystyczny nastrój. Chciałbym, żeby ktoś zrobił to za mnie, bo to dużo pracy. To męczące i zabiera czas. Gdyby np. komputer mógł to zrobić… To nie jest takie nierealne.

Rozwój informatyki z pewnością do tego doprowadzi. Pytanie tylko… po co? Dlaczego klonować cechy człowieka w maszynie? Czy nie lepiej współpracować po prostu z człowiekiem?

Ale człowiek jest kapryśny, ma swoje plany, nie każdy jest w stanie sprostać moim oczekiwaniom. Musiałbym się wykazać cierpliwością, by móc mu wytłumaczyć o co chodzi. I nie miałbym żadnych gwarancji na to, że zrobi dokładnie tak, jak będę chciał. Nawet gdybym znalazł kogoś takiego, to jak go przekonać do "usługi"? Musiałbym mu zapłacić. Albo przynajmniej wykazać się jakąś formą "wdzięczności". Musiałbym negocjować… Lub co najmniej uwieść. Trudne to, zabierające energię.

O wiele łatwiej byłoby stworzyć mojego klona w bezwolnej maszynie, która robiłaby za mnie całą nieprzyjemną robotę, a ja spijałbym tylko śmietankę przyjemności. Żadnej wdzięczności, żadnej pensji, zero negocjacji, cierpliwości, zrozumienia, godzenia się… I gdyby jeszcze mogła rozmawiać ze mną tak, jak ja bym tego chciał, i nie musiałbym wysłuchiwać jej narzekań. No chyba, że chciałbym – na wszystko znalazłby się "program".

I co Wy na to?